به نام خدا

به نام خداوند آفریننده ی روح جان ، خداوند بلند مرتبه و مهربان

 سلام دوستان

میدونم دیگه از این حرفای تکراری من خسته شدین

اما به بزرگی خودتون ببخشید .بزارید رو حساب عشق ، بزارید رو حساب خامی من

اما ...

راستش بخواهین دیگه حرفی برای گفتن ندارم ، دیگه اصلا هدفی ندارم ، انگار هدفم گم کردم  !

که چرا وب ساختم ، چرا اصلا به فکر عشق افتادم ؟

چرا موضوع  وبلاگ من عشق تلخ ؟ مگه عشق چیه ؟ با دلها چیکار میکنه که اینقدر دوست و دشمن داره ؟ !

چرا تو این دنیایی که تمام افکار روی  این که کی رای آورده و چرا اون رای نیاورده  این که تیم های لیگ امسال قویترن یا اینکه

رتبه ی یک کنکور امسال مال کی بود ... من باید اینطوری خودم شکنجه کنم ؟ باید به فکر این باشم که چطوری غم خودم زیاد تر کنم .

بهم بگید چطوری به آرامش می رسم ؟ چیکار کنم تا فکرم آزاد بشه ؟ چیکار کنم تا دیگه کلمه ی عشق نفهمم

 میدونید یا من خیلی احساسیم ، یا بعضیا خیلی سنگ دلن .

این کلمه ی بعضیا که نوشتم به قول بچه ها ایهام داشت ! منظور من از بعضیا فقط یه نفر

همون که میدونه من چی میکشم از این عشق اما به روشم نمیاره !

دیگه صبرم سر اومده ، به خدا خسته شدم ، به کی بگم که حالم از هرچی عشق خانه مان سوز بهم میخوره

چرا یوسف گمگشته باز نمی آید به خانه ؟ باور کنید دیگه صبر یعقوبم که بود تمام می شد .

میدونین همه میگن منتظرش نباش آخه اون تنها نیس ، تا آخر عمرم تنها بمونی اون نمیاد .

همین حرفاس که دلسردم میکنه

همه میگن برو دنبال کسی که تورو بخواهد ،! اما من هیچکیو نمی خواهم به خدا نمی خواهم ، بغض داره خفم می کنه . دیگه نفسم بالا نمی یاد .

کاش یکی میفهمید چی میگم کاش یکی این لحظه هارو طی کرده بود کاش یکی همدمم بود

آخه خدا منم دل دارم منم دوست دارم با اونی که دوسش دارم بمونم دوست ندارم کسه دیگه ای دوست داشته باشم  .

اگه فکر می کنید کلمه ای ، حرفی ، جمله ای ، مطلبی یا چیزی آرومم می کنه ، حتما بهم بگید